Politiek achter gesloten deuren

Enigszins geshockeerd lezen we dat het federale parlement “lekkende kamerleden” zwaar wil gaan bestraffen. Met verklaringen onder ede en dreigingen met boetes wil men verkozen parlementsleden het zwijgen opleggen.

En waarom? Omdat iemand het heeft aangedurfd te melden dat Dexia als een economisch zwaard van Damocles boven ons land hangt, met een quasi-verplichte deelname aan een kapitaalsverhoging. Te betalen met het staatsbudget, “ons geld” zoals dat populistisch wordt genoemd. Blijkbaar wordt dit soort uitermate relevante informatie als vertrouwelijk bestempeld, maar kan er iemand uitleggen waarom? Het gaat niet over een persoonlijk dossier, over spionnen of nucleaire wapens. Nee, dit zijn harde economische feiten en beslissingen die op ieder van ons onmiddellijke en dramatische gevolgen kunnen hebben. Als dit geen informatie is die het publiek hoort te weten, wat dan wel?

Beseft men dan niet dat dit dé reden is waarom quasi niemand nog politiekers vertrouwd? Hoe kan je immers iemand vertrouwen die niet bereid is je te laten observeren hoe je eigen toekomst bepaald wordt? Beseft men dan niet dat dit ook de perceptie van de pers alleen maar erger maakt? Op deze manier krijgen we immers enkel nog relevante informatie via spindoctors, anonieme en dus onverfieerbare bronnen of dankzij het wilde gokwerk van een paar journalisten.

Deze oproepen tot geheimhouding zetten de wereld op z’n kop: politici zouden in de eerste plaats verplicht moeten zijn om informatie te delen wanneer die van algemeen belang is. Als kiezers horen we minstens te weten waarover er gediscussieerd wordt, wie er beslissingen neemt en wat de impact daarvan zal zijn. En ja, tijdens het debat, niet wanneer het al lang te laat is om nog bedenkingen te maken. Dat er uitzonderingen kunnen zijn, daar kunnen we nog inkomen. Maar die redenen moeten heel aantoonbaar zijn en liefst nog getoetst door een onafhankelijke commissie. Een bezoek van de gouverneur van de Nationale Bank over een kapitaalsverhoging bij wat ondertussen een staatsbedrijf is geworden kan daar volgens ons hoegenaamd niet onder vallen. Algemeen belang betekent niet enkel “wanneer het goed uitkomt”.

Vergeten deze parlementsleden dan dat ze volksvertegenwoordigers zijn, een uitermate publiek ambt? Dat het informeren van de bevolking zowat de belangrijkste taak is die ze moeten vervullen, wellicht nog belangrijker dan het nemen van beslissingen?

Gesloten deuren leiden onvermijdelijk tot corruptie, tot persoonlijke machtspolitiek en tot wilde geruchten. De oproep tot geheimhouding kan alleen verklaard worden vanuit een wantrouwen of angst tegenover het publieke debat of een schrikwekkende hunkering naar macht. Dit soort zaken zijn de 21e eeuw niet waardig.

Thomas Goorden, Kjell Segers, Jonas Degrave en David Leben voor de Piratenpartij België

Update: Volgens CD&V-vicepremier Steven Vanackere is blijkbaar ook de aanstelling van een nieuwe topman geen te communiceren informatie. En ondertussen zijn alle vorige bestuursleden van enige schuld gekwijt.